byci

yazıya girşi hiç beceremem eğer o ilk dikiş tutarsa gerisi gelir o yüzden bu seferde böyle deneyeyim dedim  yani asıl konu yazıya giriş falan değil sadece her şeyin yaşar ken güzel ve tutkulu olması mesela dostlar la olmak: sürekli görüşebildiğiniz imkanların sizin elinizde olduğu zamanlarda onlardan hiç ayrılamayacağınızı düşünürsünüz fakat şartlar zorlaştığında imkansızlıklar baş göstermeye başladığında sanki zamanla birlikte hepmizin yaklaşan ölümüyle birlikte dostluk ta yavaş yavaş zayıflar artık yanlız sınızdır ve hissettiğiniz duygu bağlılık yerine yanlızlığınızdır yavşaklığınız ve birazda kaypaklğınızdır siz izin vermişsinizdir onların içinizden ucup gitmesine o hatırlama ve anma seanslarının boğuculuğuna katlanamayıp siz salıvermişsinizdir bütün zorluğuna rağmen insan olduğunuzu hatırlatan duyguyu içinizden ve kendinizi suclu cıkartmak isterseniz evet suçlu sizsiniz dir ki bunu istersiniz cünkü vicdan acıttığı kadar da rahatlatır bu yazı bir vicdan muhasebesi değildir insan olduğumu hissetmek için yapılan bir acı seansıdır bir gösteriş tir gösteriş için dikilmiş bir dikilitaştır bir ego törpüsüdür ki ne kadar törpülersem o kadar büyür egolarım her halükarda anlatmak için yaşarız anlatabilmek için dostlar buluruz denildiği gibi : insanlara ee nasılsın diye sormamızın sebebi kendimizin nasıl olduğunu anlatabilme isteğimizdir  anlatmak istediğimiz gibi yaşayamayız ama yaşadıklarımızı anlatmak istediğimiz gibi anlatırız seni seviyorum deyişimiz sevildiğimiz i duymak içindir içten gelmessede sahte bi seni seviyorumu duymak için evet birazda biz zorluyoruz bana yalan atın ı hiç söylemeden ima ediyoruz

 ehhhhhhhhhhh kes be kes!

byc